C++ Rozdział II - ciąg dalszy

Dalsza lektura tutorialu przyczyniła się do poznania trybu krokowego. Pozwala on na prześledzenie całego kodu, co jest bardzo pomocne, gdy chce się sprawdzić, czy wszystko działa. Wystarczy wcisnąć F10 lub F11 (w menu Debug/Step Into lub Debug/Step Over) i już jesteśmy w trybie krokowym, o czym świadczy żółta strzałka wskazująca punkt wykonania.

Teraz czas na nowy kod:

// Input – użycie zmiennych i strumienia wejścia
#include <string>
#include <iostream>
#include <conio.h>

void main()
{
std::string strImie;

std::cout << "Podaj swoje imie: ";
std::cin >> strImie;
std::cout << "Twoje imie to " << strImie << "." << std::endl;

getch();
}

Zmienne.

Zmienna (ang. variable) to miejsce w pamięci operacyjnej, przechowujące pojedynczą,wartość określonego typu. Każda zmienna ma nazwę, dzięki której można się do niej odwoływać.

Taka zmienna, to np.:

std::string strImie;

czyli zmienna typu std::string o nazwie strImie. W ten sposób deklaruje się programowi typ zmiennej oraz jej nazwę. W nazwie zmiennej można używać liter, liczb oraz znaku podkreślenia, jednak nigdy liczba nie może być na samym początku.

Standardowe typy zmiennych, to:

int - liczba całkowita (dodatnia lub ujemna)
float - liczba rzeczywista (z częścią ułamkową)
bool - wartość logiczna (prawda lub fałsz)
char - pojedynczy znak
std::string - łańcuch znaków (tekst)

Zmienne można też tworzyć samemu, ale to później.

C++ Rozdział II

Mam już Visual C++. Rozdział II w tutorialu rozpoczyna się od utworzenia nowego projektu:

New Project > Visual C++ > Win32 (czyli aplikacja Windows)

Następnie w nowym oknie przychodzi mi wybrać rodzaj aplikacji:

Windows Application - to zgodnie z nazwą aplikacja okienkowa. Składa się zjednego lub kilku okien, zawierających przyciski, pola tekstowe, wyboru itp. – czyli wszystko to, z czym stykamy się w Windows nieustannie.

Console Application - jest programem innego typu: do komunikacji z użytkownikiem używa tekstu wypisywanego w konsoli – stąd nazwa.

Wybieram aplikację konsolową. W celu dodania kodu źródłowego, w menu klikam Project > Add New Item, potem w polu Templates zaznaczam ikonę C++ File (.cpp) i jako nazwę wpisuję np. main.

Do pustego pola wklejam ten kod:

// First - pierwszy program w C++
#include <iostream>
#include <conio.h>
void main()
{
std::cout << "Hurra! Napisałem pierwszy program w C++!" << std::endl;
getch();
}

Wciskam F7 (lub z menu wybieram Build > Build Solution), by skompilować i zlinkować aplikację. Potem już tylko F5 (lub Debug > Start), by uruchomić konsolę z wyświetlonym napisem.


Kod Programu

Komentarze

// First - pierwszy program w C++

to komentarz, czyli dowolny opis słowny. Jest całkowicie ignorowany przez kompilator i służy do odnalezienia się w kodzie, opisania pewnych jego fragmentów.

Można też napisać go w ten sposób:

/* Ten komentarz może być bardzo długi
i składać się z kilku linijek. */

Funkcja main()

Kiedy program zostaje uruchomiony, wykonuje on kod zawarty w funkcji main(). Rozpoczyna ona działanie aplikacji oraz kończy. U mnie wygląda ona tak:

void main()

void oznacza, że program nie będzie informował systemu operacyjnego o wyniku swojego działania (czy wystąpiły jakieś błędy etc. - w przypadku braku błędów zazwyczaj pojawia się 0).

Nawiasy { } znaczą, że kod znajdujący się między nimi już"coś znaczy".

Linijki funkcji main()

Pierwsza:

std::cout << "Hurra! Napisalem pierwszy program w C++!" << std::endl;
wysyła tekst do strumienia wyjścia (std::cout), na co zresztą wskazują dwa znaki mniejszości <<.

Pliki nagłówkowe

#include <iostream>
#include <conio.h>

Pliki nagłówkowe umożliwiają korzystanie z pewnych funkcji, technik, bibliotek itp.
wszystkim programom, które dołączają je do swojego kodu źródłowego.

Tak to wygląda:

C++ Rozdział I

Nadszedł czas, by przestać biernie grać w różnorakie gry komputerowe i zacząć uczyć się je tworzyć! W tym celu ściągnąłem dość obszerny tutorial "tworzenia gier" STĄD.

Każdy program składa się z algorytmów. Do pisania w języku C++ potrzebne mi jest środowisko programistyczne (kompilator). Najlepszym wyborem jest Visual C++ Microsofta.

Jako że na początku jest w nim mowa o algorytmach, pierwsze ćwiczenie polega na napisaniu algorytmu parzenia herbaty. :O

No więc do dzieła:

Algorytm Parzenia Herbaty:

Idź do kuchni
Zapal światło, jeśli nie jest zapalone
Podpal gaz zapalniczką

• Jeśli zapalniczka nie ma gazu, użyj zapałek

Postaw na gazie czajnik

• Jeśli czajnik jest pusty, napełnij go wodą
• Jeśli na czajnik założony jest gwizdek, zdejmij go

Załóż na czajnik gwizdek
Weź szklankę

• Jeśli nie ma żadnej czystej szklanki, umyj jedną

Wsyp do szklanki dwie łyżki cukru

• Jeśli nie ma w cukiernicy cukru, wypełnij ją nim

Wrzuć do szklanki torebkę z herbatą

• Jeśli nie ma herbaty w torebkach, wsyp granulowaną
• Zanim wsypiesz granulowaną herbatę, połóż na szklance sitko

Po zagotowaniu wody, wyłącz gaz i zdejmij gwizdek
Zalej wrzątkiem herbatę i poczekaj aż się zaparzy
Weź łyżeczkę

• Jeśli nie ma żadnej czystej, umyj jedną

Pomieszaj łyżeczką herbatę aż rozpuści się cukier

Coś na początek

Kilka digitali, głównie używając narzędzia 'lasso tool' w Photoshopie 7.0: